Sorunlarım olduğundan hep yazılarımda bahsettim ya da melankolik yazılarımdan siz anladınız.Peki neydi benim sorunum-sorunlarım ?

Öncelikle kendimden bahsetmek istiyorum.Ben geçen yıl Kocaeli Üniversitesi Kimya bölümünden mezun oldum.İlaç sektöründe çalışmayı istiyorum.Fakat,neredeyse 1,5 senedir işsizim.Sürekli başvurularımı yapıyorum,mailler atıyorum.Ama yok ! 

Ne istediğini biliyorsan her şey daha da sıkıntı.Ben kariyer planını yapmış bir insanım.Ama o adımı atamıyorum ne yazık ki.Üniversiteye başladığım zamandan beri ilaç sektöründe çalışmayı ve en az 3 senedir de hangi departmanlarda çalışmak istediğimi biliyorum.Ama bir yol alamıyorum ne yazık ki.

Ve geçen kıştan beri de başka sorunlar yaşadım.Hepsi üst üste geldi.Benim çözümüm işe girmekti.Sabrettim sürekli.Herkese ve her şeye..Ama hala çözüme ulaşamadım.Bekliyorum.Hayat hala bana sabret deyip duruyor.

Evet işte ben şuan için iş istiyorum.Aslında başka problemlerim de var.Ve nasıl çözeceğimi bilemediğim.Ama en azından düğümün ilk söküğü böyle çözülebilir diye düşünüyorum.Kaybettiğim özgüvenimi tekrar kazanmak istiyorum.

Ben ki zaman konusunda çok hassas bir insanken bu kadar zamanı boşa harcamak zoruma gidiyor.Dolu dolu yaşamayı severim ben,boş bir hayat bana göre değil.Artık düzenli bir hayata kavuşmak ve yol almak istiyorum.Hayatımı yoluna sokmanın tek çözümü bu.

Çok mu şey istiyorum ben? Artık 'sabrın sonu selamet' olmasının zamanı gelmedi mi ?

Resimlerden de anlayacağınız üzere en mutlu günümü geçirdim.Yıllardır beklediğim gün..Ve yazmak için de can attığım.. 2 gündür nasıl yazsam,nasıl anlatsam diye bekliyorum.Baktım olacağı yok.Bir şeyler karalayayım dedim :)

Öncelikle bizden bahsetmek istiyorum.Lise yıllarında tanışıp bu yola girdik biz.7 senedir beraberiz.Son dönemler iniş çıkışlarımız oldu ama her şeyi olduğu gibi bunu da atlattık.

Aslında sevgilimin daha önce evlilik teklifi adına birkaç girişimi oldu.Ama onun tabiriyle 'benim huysuzluğum yüzünden'  gerçek olamadı.Kısmet bugüneymiş diyelim :)

Anlatmaya başlıyorum o halde :)

Yine bir tablomla baş başayız.Bu resmi çok sevdiğim bir arkadaşım için doğum günü hediyesi yapmıştım.28 Temmuz'a hazırdı.Fakat,hala bende duruyor :) İkinci doğum gününe mi saklasam bilemedim.

Neden martı diye sorarsanız,Ekincim tam bir martı aşığıdır da ondan.Bayılır seslerine.Hatta bende onunla ilgili bir yazı bile yazmıştım.Okumak isterseniz tık tık .O yazımda da Ekin'in martı sevgisini belirtmeden geçmemişim.

Boyutu diğer tablolarıma göre daha küçük.Ve en önemli özelliği,fotoğraftan çalıştığım ilk resim olması.

Nasıl olmuş sizce ? 

Blogumu açtığım günden beri yazmayı beklediğim 2 şey vardı..Gerçekleşmesini bekleyip de tüm duygularım ve mutluluğumla yazmak için can attığım..

İkisini de yazamadım..Çünkü,ikisi de gerçekleşmedi..
İnsanın canını en çok ne acıtır,bilir misiniz ? 

Emek verip de sonunda bir hiç'le baş başa kalmak..

Hayal kırıklıkları kanatır en çok yaraları..En çok büyüten onlar olduğu gibi..

'Hayat' diyorlar adına,acısıyla-hayal kırıklığıyla-kah mutluluktan,kah üzüntüden akıttığın gözyaşlarıyla-en keyifli halleriyle kimi zaman..'Hayat' işte..
Hayal kırıklığının teselli de yoktur.Hiç bir sargı bezi saramaz hayal kırıklıklarını..Bin bir cam parçacığından daha çok acıtır canını..
Hayaller kurdum defalarca..Uçuk değildi hayallerim bu kez.Olması gerekeni istedim hep..Olması gerekeni bekledim..Ama tüm hayallerime ağzının payını verdi hayat,bir kez daha..
Asıl o zaman ne yapacağını bilemez insan,ağzının payını aldıktan sonra..Şimdi hangi umuda sarılsam diye bekler..Tutunamadan yaşanmaz ki..
Elde avuçta ne varsa tükettikten sonra..Bir 'hiç' olarak kalakalmak..Nereye ait olduğunu bile unuttuyor insana..
Ben ve hayallerim..Ben ve beklediklerim..Ben ve hayal kırıklıklarım..Yine baş başayız..Sayısını hatırlayamadığım kadar çok olduğu gibi..