En iyi bildiğim şeyi yapıyorum yine..Yazıyorum..
Söyleyemediklerimi,anlatamadıklarımı,kimselerle konuşmadıklarımı..
Hani sözlerin bittiği anlar vardır ya,cümlelerin değersizleştiği..O anlar..
Bende o anlarda dudaklarımdan sessiz çıkan cümleleri harfleştiriyorum..Derinleşsin manaları diye..
Belki benim anlatamadıklarımı onlar becerebilir diye..
'Hadi kalk' diyorum kendime..'Kalk ve bir şeyler yap ! Sonra aynada yansıyan silüetime bakıyorum..Soruyor bana 'Ben ne yapabilirim? ' diye..
Bakışıyoruz uzun uzun..Ben ona,o bana..Sözlerin bittiği anlar dedim ya..Bu anlar işte..
Yağmurlar gelecek,pencereme damla damla çarparak,akıtacak benim artık akmayan gözyaşlarımı..Sıcak bir yer arayacağız,belki bir battaniye..Benim aradığım o sıcaklık gibi..
Sus diyorum konuşma..Artık söylenecek neyin kaldı ki..Sus..! Konuşma ve bir şeyler yap..
Kimseyle konuşmuyorum uzun zamandır..Diyorum ya yorgunum..Anlatacak ne kaldı ki..Bir bir tükendi cümlelerim..
Susuyorum yalnızca..Yazmak kafi geliyor bazen..
Bir şeyler yapmak gerek..Konuşmadan,söylemeden.Olması gerektiği zaman,olması gerektiği gibi..Beklendiği gibi..
Bir yol ayrımında hissediyorum yine kendimi..Ama bu sefer başrol oyuncu ben değilim.Ben oynadım tüm sahnelerde rollerimi.Ben konuk oyuncuyum bu sefer..Replikler karşıma nasıl gelirse ben ona göre devam edeceğim..Doğaçlama olacak bu sefer..
Yol ayrımındayım bu kez yine..Yol nereye götürse ben gideceğim..Karar bende değil..Ben sadece misafirim..
Sus ! Konuşma..Yapacaksan sen yap,bana hiç bir şey söylemeden..Sadece yap,yapmak istediklerini..Ben dahil olurum..

1 Eylül..Takvimsel olarak yazı geride bıraktığımız tarih..Sonbahara geçiş yaptığımız..

Hüznün mevsimidir sonbahar..Bitişlerin mevsimi..

Renklerin değiştiği..Günlerin giderek kısaldığı..Sıcak günlerin serin gecelere dönüştüğü..

Yaz seven biri olarak sonbaharın hüznünü yazın bitiş hüznüyle birleştirerek yaşayanlardanım..

Yazın sıcacık havası,tenlerin bronzluğu,her yerden yükselen müzik sesleri..Gece esen ılık rüzgarı..Sokakların geceleri gündüzden daha çok olan kalabalıklığı..

Yaz bambaşka işte benzemez hiçbirine..

Her bitiş yeni bir başlangıçtır..Aynı zamanda başlangıçların da mevsimi sonbahar..Adına bakmaksızın..Yeni bir hayatın..Yeni bir okul yılının..Yeni dizilerin belki de..Tiyatroların verdiği aradan çıkıp da yeni sezona giriş yaptığı..En patlama yapması beklenen filmlerin vizyona sokulmak üzere beklendiği..Evlerin kışa hazırlandığı..

Yine yeni bir mevsimi bitirmişken olduğum yerde saymak..Herkes başlangıçlara hazırlanıyorken benim hala o başlangıcı bekliyor olmam..Hüznün asıl sebebi belki de..

Hem bitiş-hem başlangıç mevsimi dedik sonbahara..Belki de sıkıntılarımın sonu olur kimbilir..Adının tersine güzel günlerin de başı..

1 Eylül bugün..Yeni mevsimin başlangıcı..O halde hoşgeldin sonbahar..

 Zaman yenilenme zamanı,zaman moral depolama zamanı..Güzel planlarım var gelecek günlere dair.Zaman mutlu olma zamanı..

Yıllarca hayalini kurduğunuz anlar vardır ya,her ayrıntısıyla binlerce kez düşlediğiniz..Öylesine özel,öylesine güzel anlar...Sevdiğiniz insanla hayatınızı birleştirmek istediğiniz o anlar..İşte ben bugün size öyle güzel anlardan bir tanesini anlatacağım..Yok yok benim değil bu anlatacağım güzel gün :) Çok sevdiğim bir arkadaşımın :)

Biraz geç kalmış bir yazı oldu bu aslında.Ama bir önceki postumda gerekçelerimi aktarmıştım.Ama yazmadan da geçmek istemedim.Hayatımdaki olumsuzlukların üzerine yeniden heyecanlandıran güzel zamanlardı..

Kendi ellerimle evlendirdiğim ilk arkadaşımdı.Her anına,her ayrıntısına tanıklık ettiğim..Bunlar daha da özelleştirdi o anları..Kendi düğünüm gibi gerek heyecanlanıp,gerek telaşlanıp,gerekse hüzünlendiğim..

2 düğün yaptık kuzuma.Önce Kırıkkale'de,sonra Ankara'da..

Kendi objektifimden yakaladığım güzel görüntülerden bir kaç tane paylaşmak istiyorum.Bu mutlu çiftin mutluluğunu bir de siz görün diye.

Bu Kırıkkale'den..

Bu beyaz elbiseyi Kırıkkaledeki düğünde giydim.Hatırlarsanınız doğum günümde aşkımın aldığını burada yazmıştım.

Ankara'da da..

Nereden başlayacağımı bilmiyorum ama uzun süredir yazmadığım için pişmanım.Ama olur ya bazı dönemler en sevdiklerinizden bile uzak kalmak istersiniz.Belki de öyle bir dönemdi benimki.Sonradan da alışkanlığa dönüştü..

Bu yazmadığım dönemde yokluğumu fark edenler oldu elbette.Hatta özellikle de telefon edip 'Neden yazmıyorsun canım,çok severek okuyorduk' diyen arkadaşlarım da oldu.Ama yazamadım işte..Her gün bir bahane bulabildim kendime.

İşte benim son zamanlarda fazlasıyla rahatsızlığını hissettiğim ve beni ben yapanların dışında tutan en büyük sorunum..Ne mi ? Hevessizlik !!

Beni yakından tanıyanlar bilirler ki ben sürekli yeni fikirlerle karşılarına çıkan,her daim enerjik,her fikre uymasa da kabulum modunda yaklaşan bir insanım.Ama son aylar benim en berbat hastalığım bu.Hastalık diyorum çünkü o derece rahatsız edici.İçimden hiçbir şeyin yapmak gelmediği,en sevdiğim şeyleri bile yapmak istemediğim bir dönem.Zaten bu yıl benim için böyle geçti.Hayatımın sınavı dediğim koskoca 1 sene geçirdim.Hala sabırla ve kararlılıkla hayatımdakileri sorunları çözmeye,düzene sokulması gerekenleri sonsuz bir titizlikle düzene sokmaya çabalıyorum.

Nerede kalmıştık ? Ben nerelerdeydim ? Kışın deli gibi özlediğim bahar-yaz sonunda geldi hızla ilerliyor bile.Bende tam yazmaya yine karar vermişken kısa bir tatil yapıp geliverdim-aslında ben tatil değil de annemlerin yanına yazlığa gittim demeyi tercih ediyorum ama.Kızgın kumlar,serin sular,bronz tenler derken döndüm yine kürkçü dükkanına.Şimdi de Ramazan mesaisindeyim.Sevgili kardeşimi doyurup bakmak benim görevim :)

Yazmayı düşündüğüm ve hatta paylaşmak istediğim bir sürü şey var kafamda.Ama saat iftar vaktine yaklaşırken benim mutfağa doğru yol almam gerekiyor :)