16 Ocak 2015 Cuma

0

Mutlu Başlangıca İlk Adım // 20 Aralık 2014


Mutlu son demem ben böyle dönemeçlere..Mutlu başlangıçtır bu.. Aslında çok geç kalmış bir yazı..Kocaman 1 ayı devirdik gibi..Ama hayat öncelik sıranı değiştirmek zorunda bırakabiliyor,önem sıranı hiç hesaba katmadan..
9 sene sonra bizim için çok büyük bir adımdı..Sonunda istediğimiz yola girebildik. İsteme-söz kısmını atlatabildik ya çok şükür. Aslında üstüne günlerce yazı yazabilecekken, fotoğraflarla anlatmak istiyorum yalnızca. 



Çiçek tamamen sevgilimin (artık sözlüm:) çok yakında nişanlım ve sonrasında da eşim :) ) zevki. Orkideyi nişanda istediğimi söylemiştim ama kalıcı olsun diye böyle bir şey yaptırmış. Bende beğendim tabi ki.
Aslında o gün normalde olmam gereken fazlasıyla rahat ve heyecansızdım. Herkes tarafından şaşılası bir durumdu. Beni bilenler bilir, her şeyimi coşkulu yaşarım ben. Biraz hasta olmamın etkisi de olabilir diye düşünmeme rağmen belki de bunca zaman mücadelenin, çırpınışın tepkisizliğidir bendeki.
Gelelim hayırlı mevzumuza :) Kahveyi tabi ki tuzlu yaptım:) Ama gerçekten berbat bir şey tadına da baktım. Kahvem tuzluydu tuzlu olmasına ama altında da şeker gibi bir notum vardı :) Çaktırmadan okusun diye:))


Benim Allaha çok şükür 2 dedem de yaşıyor. Bir de üstüne 3. dedem diyebileceğim, onlardan zerre kadar da ayıramayacağım bir de komşu dedem var. Kendisi 94 yaşında. Ne mutlu ki bana beni dedelerimden istediler. Yüzüklerimize yine onların elleri değdi..


Ben yalnızca telefonumdaki fotoğrafları atabiliyorum. Daha çok fotoğraf makinesiyle çekildi ve ben aradan 1 ay geçmesine rağmen bilgisayara atamadım bile. İş yoğunluğundan kendime fırsat bulamıyorum ne yazık ki. Geçti bitti gibi davranıyorum.
Söz tepsimi bizzat kendi ellerimle yaptım,onu da paylaşmadan edemeyeceğim. Fotoğrafını çekmek çok sonra aklıma geldiği için yalnızca bu fotoğraf var.


O gün o kadar kalabalıktık ki. Bizim ev haricinde komşumuzun evini de açtık. Anca sığdık. Ne söylemeyelim, ne yazmalıyım inan ki bilemediğim nadir durumlar. Pek farkında değildim nasıl oldu, nasıl geçti diye. Biz zaten sözümüzü çok uzun zaman önce vermiştik birbirimize. Sadece etrafa kanıtlamış oldu,yalnızca bu. 
Gelişleri, el öpmeler, kahveler, isteme anı, çiçek çikolata, ikramlar, yüzük, makas, söz... Yalnızca bunlar diyebileceğim. Değişik hislermiş ama o anı yaşamak. Çok şükür ki sorunsuz, güzel bir şekilde atlattık. Daha çok işlerimiz var önümüzde yapılacak, bu daha başlangıç.

Biraz da fotoğraflara bakalım.


İşte komşu dedemiz. Dediğim gibi diğer fotoğraflar makinede. Seçmece koyabiliyorum.




Şu manzarayı görebilmek için neler vermezdim. Annem-babam ve kardeşim. Ufaklık da Eren'in yiğeni. Fotoğraflarımızın hepsinde var neredeyse :)



Kayınvalidem ve kayınpederim kendileri :)



Bunlar ise canlarım.. En güzel, en özel günüme birebir şahit olup, yanımda oldular. Her ne kadar çok yormuş olsak da onları sırayla diyorum bu işler kızlar:)) Ekoşumda vardı ama o sonradan geldiğinden bu kareye dahil olamamış. Kalbimdeki yerini bilir zaten.




Kızı istediler, verdiler, yüzükleri taktık,yedik-içtik.. Hoop çok şükür atlattık. Biz de arkadaşlar kuzenler kendimizi dışarı attık. Ve selfiesiz olur mu dedik ? ASLA :) 

Ve işte bir günümü daha yazarak ölümsüzleştirmiş oldum. Hem de en güzel-en özel günlerimden birini. Çok şükür bana. Bu aralar fark ediyorum da şükredecek ne çok şeyim var. 
Bu arada nişan tarihimiz belli olup, mekanımız da tutulmuştur efendim. Her ne kadar işten, yoğunluktan hiç bir şey yapamıyorum desem de kafamda projelerim var benim de:) Hiç boş durur muyum ki. Onlar da sürpriz olsun.
 Bir daha bu kadar uzatmamak üzere diyelim o halde.. Yazacaklarım birikiyor, hem de en güzel halleriyle anlatılmayı bekliyor :)